bastation

ใครเคยรู้สึกถึงเวลาแบบนี้บ้าง เวลาที่ทุกอย่างอยู่นิ่งไปหมด ไม่รู้สึกแม้แต่ลมหายใจของเรา เวลาที่อยากจะเก็บมันไว้ให้นานกว่ารูปถ่ายใดๆ ในความทรงจำ วันที่เราจับมือกันครั้งแรกในฐานะที่มากกว่าตอนแรกที่รู้จักกัน สายตาที่จับจ้องไปยังหน้าของชายหนุ่มคนที่เหมือนจะ้เป็นความฝันของเธอตลอดมา ตอนนี้อยู่ตรงหน้า แม้ว่าจะนานแค่ไหน ก็ไม่รู้พอที่จะละสายตาไปได้

นุ่น "นั่งยิ้มอะไรอยู่คนเดียว"
ป่าน "หืม อะไรนะ"
นุ่น "ท่าทางแกจะไม่กังวลเลยนะ ว่าจะได้งานที่ไหน"
ป่าน "เรื่องงานน่ะเหรอ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลนี่"
นุ่้น "ก็แน่ละ ป่านออกจะเรียนเก่ง ได้เกียร์ตินิยมมาซะด้วย คงไม่กังวลอ่ะนะ"
ป่าน "นุ่นมีพี่วิทย์อยู่นี่ ให้พี่เขาช่วยหางานให้ก็ได้"
นุ่น "รายนั้นเหรอ ก็พูดดีอยู่หรอกว่าจะหางานให้ สู้ของเธอไม่ได้หรอก"
ป่าน "ของชั้นอะไร"
นุ่น "รู้น่าว่ายิ้มอะไรอยู่เมื่อกี้นี้ พี่เค้าจะมาละซิ"
ป่าน "ก็สิ้นเดือนน่ะ"
นุ่น "เดือนละครั้ง ครั้งละสามวัน ถามจริงทนได้ไงเนี่ย"
ป่าน "ก็ติดต่อกันตลอดนะ ถึงจะอยู่กลางทะเลก็ยังส่งเมล์หากันได้"
นุ่น "แค่ส่งเมล์ แกไม่เหงาบ้างเหรอ"
ป่าน "เหงาเหรอ ... ก็ตอนเรียนก็มีเพื่อนๆก็ไม่เหงาหรอก อีกหน่อยต้องทำงานก็ไม่มีเวลามานั่งเหงาหรอก"
นุ่น "หมายถึง ... อย่างว่านะ"

พี่เล็กของป่านพี่เป็นวิศวกร ที่ประจำอยู่แท่นขุดเจาะกลางทะเล งานของเขาออกจะเสี่ยงมากสักหน่อย แต่ก็เข้าใจว่านั่นเป็นสิ่งที่พี่เล็กตัดสินใจ เวลามีข่าวเกี่ยวกับสภาพอากาศทีไร ป่านจะไม่สบายใจทุกครั้ง เสียงหัวเราำะ หรือข้อความ "555" ในเมล์จะช่วยให้อุ่นใจลงได้บ้าง แต่ว่าก็ไม่เท่ากับเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ตอนแรกที่คบกัน เราแทบไม่อยากให้เขาไปทำงานนี่เลย เราจะเรียกร้องนู่นนี่จากพี่เขาตลอด ที่ทำไปเพราะความเป็นหวงพี่เขานะ ตอนนั้นก็หวัีงว่าพี่จะเข้าใจ แต่ตอนนี้ คงได้แต่ทำใจละมั้ง

ส่วนใหญ่ พี่เล็กจะชอบนอนอยู่กับบ้านเวลาที่กลับมา เขาจะอ้อนให้เรามาทำอะไรให้กินเสมอ เรารู้ว่าพี่เขาเหนื่อยหลังจากที่กลับมาจากงาน ทุกครั้งที่เข้าครัว พี่เล็กจะหลับอยู่หน้าจอทีวีอยู่เสมอ และเราก็จะแอบมานั่งมองพี่เล็กอยู่ข้างๆเสมอเช่นกัน

ทุกครั้งที่เรามีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน ความสัมพันธ์ของเราก็พัฒนามากขึ้นเรื่อยๆ พี่เล็กบอกว่าเขาจะไม่ทำงานที่นี่ไปตลอด เมื่อถึงเวลา เขาจะขอเราแต่งงานและจะอยู่ด้วยกัน ซึ่งเราเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ป่านไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นการตัดสินใจของเขาที่จะทำสิ่งนั้น เรามีหน้าที่คือรอให้มันมาถึง แค่นั้นเอง

นุ่น "คิดอะไรอยู่นะ ... แน่ๆๆ มีอะไรแล้วละซิ"
ป่าน "บ้าเหรอนุ่น พูดอะไร นี่ร้านอาหารนะ"
นุ่น "บ้าอะไร ไม่มีใครมาฟังหรอกน่า"
ป่าน "..."
นุ่น "พี่เล็กออกจะ ... อื๋อ จะตาย"
ป่าน "อย่ามาว่าอะไรพี่เขานะ"
นุ่น "เฮ่อ แกก็ ระวังๆไว้บ้างละกัน ถึงตอนนี้จะเรียนจบแล้วก็เหอะนะ พ่อแม่ก็ยังไม่รู้จักกันด้วย"
ป่าน "ชั้นรู้แล้ว"

เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่น ที่รู้จักพี่เล็กจะคิดว่าพี่เขาเป็นยังไง ส่วนใหญ่พี่เขาจะเป็นคนช่างพูด แม้ว่าเราจะเคยเตือนๆไปบ้าง แต่พี่เขาจะบอกว่า อยู่ที่นู้นได้คุยแต่กับทะเล เห็นใจเขาหน่อย แต่ดูเหมือนเพื่อนๆจะชอบพี่เขาที่เป็นแบบนี้นะ คงมีแต่เราที่จะชอบที่สุดเวลาที่พี่เขาหลับละมั้ง

นุ่น "งั้น ... ไว้เจอกันนะ"
ป่าน "อื่ม เดินทางดีๆละ"
นุ่น "เออ แกก็เหมือนกัน อยู่กับพี่เขาดีๆละ นานๆกลับมาก็อย่าทะเลาะกันละ"
ป่าน "จ้าๆๆๆ แหม ... โชคดีนะ"

ใครๆคงคิดว่า เพื่อนๆชอบแซวว่าเราสองคนชอบทะเลาะกันบ่อยๆ ทั้งๆที่รักกัน แต่ความเป็นจริง ตัวเราเองที่รู้ดี และก็เป็นห่วงเรื่องนี้ที่สุด

พี่เล็กเป็นคนจริงจังเวลาทำงานมาก เมื่อก่อนเขาจะจ้อเรื่องงานไม่หยุดเวลาได้เจอเรา ทั้งๆที่บางอย่างก็เป็นเรื่องที่หนักหัวเอาการ พี่เล็กจะโกรธทุกทีที่รู้ว่าเราปล่อยให้เขาหลับ เขาจะบอกว่าที่เขากัลมาที่นี่เพราะิอยากจะคุยกับเรา และเราควรรู้ว่าควรเอาเวลาไปทำอย่างอื่นตอนที่อยู่ด้วยกัน ใครจะรู้ว่า เราเอง ที่เป็นฝ่ายขอมีอะไรกับพี่เขา และเขาเองที่พยายามจะไม่ทำอะไรแบบนั้น ใครๆคงจะรู้ว่า ผู้หญิงแม้จะไม่ได้ต้องการ แต่เรารู้ว่าเขาต้องการอะไร 

เขาเคยพูดให้เราฟังว่้า เขาดีใจมากๆ ที่รู้ว่าเรารักเขามากแค่ไหน แม้ว่าเขาจะเก็บความรู้สึกดีๆนี้ไว้ แต่มันก็ได้ไม่นาน พี่เล็กชอบถามบ่อยๆว่า ทำไมถึงอยากทำอะไรแบบนี้ เราไม่มีคำตอบ และเขาเองก็ไม่เคยรอคำตอบนั้น เขาคิดว่า เพราะเรารักเขา ซึ่งก็ถูก เขาคิดว่า เพราะเราอยากมอบครั้งแรกให้กับเขา ซึ่งก็จริง เราเองไม่เคยพูดอะไรนอกจากยิ้ม ซึ่งพี่เล็กก็พอใจ

แม้จะรักกัน และดูเหมือนเข้าใจกันขนาดนี้ แต่เราก็เคยทะเลาะกันบ่อยๆ

อ้อม "ว่าไง พี่เขาจะมาถึงเมื่อไหร่ละ"
ป่าน "คงจะ ... อีกซักสองชั่วโมง ซักสาม สี่ทุ่มมั้ง"
อ้อม "นี่พี่เขาจะตรงมาหาแกก่อนเลยเหรอ"
ป่าน "อื่ม ใช่ แต่คืนแรกเท่านั้นแหละ"
อ้อม "หวาว ..."
ป่าน "อะไรแกยะ หล่อน"
อ้อม "แต่ดึกขนาดนี้ กลับมาพี่เขาคงสลบละมั้ง"
ป่าน "ก็นะ พี่เขาเดินทางมาไกลนี่"
อ้อม "แหม แกคงเซ็งละซิ"
ป่าน "ฮ่าๆๆ ที่ไม่ต้องนั่งทะเลาะกันใช่ป่ะ"
อ้อม "ฮึๆๆ ให้มันจริงเฮ๊อะ เท่านี้ก่อนนะแก จะดูละครแล้ว เดี๋ยวจะเบื่ออะัไรเน่าๆซะก่อน"

นั่นสินะทำไมเมื่อก่อนต้องทะเลาะกันด้วยนะ เพราะว่าเราเรียกร้องให้มีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะๆ ให้เขาพูดให้น้อยลง ไม่ให้เขาทำอะไรที่มันเสี่ยงเกินไป รึเปล่า แต่ตอนนี้ที่ไม่ทะเลาะกัน เพราะำพี่เล็กรักเราน้อยลงรึเปล่า หรือเขาจะคิดว่า การที่เราไม่พูด ไม่เรียกร้องอะไรแบบนั้น มันหมายถึงเราไม่รู้สึกอะไรกันแล้ว

ใครๆก็บอกว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่เราคิดว่าสิ่งที่ได้มาจากการแลกด้วยการกระทำแบบนี้ มันคุ้มกันหรือ มันไม่ได้เป็นสิ่งที่เราฝันว่าเราจะเป็นแบบนั้นนี่นา

ความรู้สึกทุกอย่างของเรายังเหมือนเดิม ตื่นเต้นและดีใจกับการได้เจอกันเหมือนเดิม บางอย่างอาจจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่เหมือนตัวเราจะรับได้แล้วว่าจะต้องคบไปกับเขาแบบนี้ ไม่มีประโยชน์ที่จะเรียกร้องในสิ่งที่พี่เขายังทำไม่ได้ เวลาต่างหากที่มีค่าของเรา ที่เราจะต้องใช้ให้คุ้มค่า นับตั้งแต่เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เรามีอะไรกันอีกแล้ว

...

แป้ง "เป็นไงบ้างแก ได้ข่าวว่าสองสามวันนี้เงียบกริบเลยนะ"
ป่าน "อื่ม พี่เล็กเขาอยู่ต่อวันก่อนจะกลับด้วย เราเลยอยู่ฉลองวันเกิดพี่เขาล่วงหน้าอาทิตย์นึงน่ะ"
แป้ง "เมื่อก่อนนะ ยังพาพี่เขามากินข้าวกับพวกเรา เดี๋ยวนี้เพื่อนเพิ่นหายหมดเลย"
ป่าน "พวกแกทำงานกันหมดแล้วต่างหาก จะมีเวลาเจอกันได้ยังไง"
แป้ง "เขามาติดแกขนาดนี้ แกต้องป้องกันด้วยนะ"
ป่าน "มาย้ำอะไรยะ โตๆแล้วนะ"
แป้ง "ป่าน ชั้นรู้จักแกมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ เรื่องความรักแบบฝันเฟื้องของแกแบบนั้น ชั้นรู้ว่าเป็นยังไง"
ป่าน "... ชั้นรู้ว่าแกเป็นห่วง"
แป้ง "อื่ม อย่าให้ความรักบังตา จนแกยอมอะไรพี่เขาซะหมดละ"

ความรักสมัยเด็กๆ พอจะนึกออกได้เลืือนลาง รักครั้งแรก หรือความประทับใจอะไร เรานึกออกอยู่อย่างนึง ที่นึกออกเพราะเราเขียนสิ่งนั้นเก็บไว้ในบันทึกของเราตอนเด็กๆ เพราะว่ากลัวจะลืม ความรู้สึกตอนนั้น ความรู้สึกที่แสนวิเศษ ที่เราเองไม่คิดว่าจะเจอในวันนี้ แม้จะไม่เหมือนในฝันไปทั้งหมด พอที่จะบอกว่าเขาคือคนในฝัน แต่ความรู้สึกมันหอมหวานไม่ต่างกัน

ป่าน "ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ"
เล็ก "ตอนนี้เหนื่อยแล้วล่ะ เฮอะๆๆ"
ป่าน "งั้นหลับเถอะคะ เดี๋ยวป่านค่อยหลับตามพี่เล็กนะ"
เล็ก "งั้นอ่านบันทึกของป่านให้พี่ฟังอีกซิ"
ป่าน "แหม ให้คนอื่นอ่านบันทึกให้ฟังไม่เกรงใจเลยนะ"
เล็ก "นะๆๆ ป่านคนสวย อ่านตอนที่ป่านเคยบอกให้ฟังอีกซิ ถือว่ากล่อมพี่นะ"

"ทุกอย่างอยู่นิ่งไปหมด ไม่รู้สึกแม้แต่ลมหายใจของเรา เวลาที่อยากจะเก็บมันไว้ให้นานกว่ารูปถ่ายใดๆ ชั้นฝันถึงเธอก่อนที่เราจะได้เจอกันเสียอีก ช่วงเวลาที่เธอมีความสุขที่สุด เท่าที่ัฉันจะรู้สึกได้ แม้จะมองรอยยิ้มตอนนั้นของไม่เห็น แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าเธอมีความสุขที่สุด เวลานี้ทำให้เราเข้าใจว่า ความรักจะทำให้เรามีความสุขมากกว่าสิ่งใด หลังจากที่ได้รู้ว่าเธอมีความสุข"

เล็ก "Zzz..."
ป่าน "ชั้นมีความสุขที่สุด แม้เธอจะไม่เหมือนในฝันไปทั้งหมดก็ตาม"